گاه نوشته ها

دخترم در تاریکی

nevisar — Thu, 05 Nov 2009 19:30:18 GMT

خواب دیدم یک دختر دارم. یک دختر بلند قد با موهای لخت دراز و چشم های درشت سیاه که ایستاده بود پای تختم و داشت لیست خریدی را که برای امروز نوشته بودم پای تخت بلند بلند می خواند. برای همین وقتی شوهرم جلوی آیینه موهایش را شانه می کرد تکان نخوردم. شوهرم موهایش را شانه کرد و شانه کرد و بعد صدایم زد:

- بلند نمی شی عسل؟

- بلند نمی شی مامان؟

از ترس دختر دار بودن بلند نشدم. قرار بود امروز دونفری برویم خرید و گشتی هم بزنیم. برای همین شوهرم رفته بود حمام و داشت پای آیینه موهایش را شانه می کرد. غلت زدم و بدون اینکه چشم هایم را باز کنم گفتم:

- تو برو خریدا رو بکن من بعدن میام.

شوهرم چیزی نگفت. می دانستم که برنامه مان داشت به هم می خورد. دخترم با آن قد بلند و چشم های سیاه با کلماتی که نمی توانستم تشخیص بدهم شروع کرد به شماتت. انگار با آن پاهای بلندش شلنگ تخته می انداخت. بعد لیست خرید را ول کرد روی پاتختی و رفت. صدای پاهای لختش را روی سرامیک ها می شنیدم.

شوهرم بدون اینکه چیزی بگوید رفت و در را پشت سرش بست. می دانستم که قلبش را شکسته ام. قلبش را از ترس دختر دار بودن شکسته بودم. بعد بدون اینکه تکان دیگری بخورم دستم را از زیر پتو درآوردم و کشیدم روی چروک های صورتم. از آشپزخانه صدای پر کردن قهوه جوش می آمد. بعدش شروع کرد به راه رفتن توی هال آفتابگیر و من صدای کشیده شدن کف پایش را روی سرامیک می شنیدم. برای همین تا همان غروب، و بعدش غروب های دیگر و دیگر هم بیدار نشدم. نمی خواستم بیدار بشوم. می دانستم اگر بیدار بشوم او، دخترم، دختر قد بلند سیاه چشمم، نشسته توی تاریکی های ته اتاق و منتظر است نه فقط به خاطر شکستن قلب شوهرم، که به خاطر خیلی چیزهای دیگر شماتتم کند.

روزها

nevisar — Thu, 24 Sep 2009 20:12:18 GMT

صبح ها که می روم سرکار خورشید از روبه رو به ام می تابد بعد از ظهرها که برمی گردم از پشت سرم.

فرقی نمی کند. همیشه می توانم لکه های خون خشک شده را روی آسفالت ببینم.

چشمان تو از شراب قرمز شعله وراند...

nevisar — Fri, 11 Sep 2009 09:38:18 GMT

Dina ögon glöder

Gunnar Ekelof

Dina ögon glöder

av rött vin

؟Hur skall jag släcka dem

Endast genom att dricka dem som bägare

med kyssar

-en efter en efter en

Då slår du åter upp i dem

av det gula vin

.som jag älskar mest

چشمان تو از شراب قرمز شعله وراند

چطور می توانم خاموش شان کنم؟

جز اینکه مثل جامی آنها را

با بوسه هایم سر بکشم

یکی بعد ِ یکی دیگر.

آنوقت دوباره در آنها

می آمیزی آن شراب زرد را

که بیشتر از همه دوستش دارم.

آرامش با كلونازپام 12...

nevisar — Thu, 30 Jul 2009 14:44:18 GMT

آرام ام. آنقدر كه انگار پرنده اي روي شانه ي راستم نشسته باشد. و از

گودي ِاستخوان ِسينه ام آب نوشيده باشد. و من؛ خواب رفته باشم...

شهیدای شهر

nevisar — Sat, 20 Jun 2009 12:27:18 GMT

نتوانستیم به خاک شان بسپاریم

در اشک هایمان غرق شده بودند...

"November rain"

nevisar — Sat, 11 Apr 2009 14:13:18 GMT

ناگهان بی دلیل طوفان شد. میزها و صندلی ها خوردند به هم. همه می دویدند. هیچ سرپناهی نبود. باران شمع هایی را که کاشته بودیم توی گلدان های پاپیتال خاموش کرد. باد پرژکتورها را انداخت روی چمن. باغ در تاریکی مطلق فرو رفت.

...

فردا صبح چند نفری می آمدند که بگردند دنبال من. من عروس بودم.

The Curious Case of Benjamin Button

nevisar — Sun, 15 Mar 2009 10:19:18 GMT

ماجرای عجیب بنجامین باتن یا چطورهیچ چیز نمی پاید

Nothing lasts

Benjamin Button - The Curious Case of Benjamin Button

اگر می خواهید بدانید کاری که ماجرای عجیب بنجامین باتن با بیننده می کند دقیقن چیست عبارت درستش این است: این فیلم بیننده راتکان می دهد. تکان می دهد و تکان می دهد و تکان می دهد. از این لحاظ بنجامین باتن این استحقاق را دارد که ترسناک ترین (و احیانن غم انگیزترین) فیلم تاریخ لقب بگیرد. البته کشف این ترس و دچار شدن به آن هم کار هر کسی نیست. برای تماشاگر عادی فیلم می تواند به سادگی یک فانتزی بامزه قلمداد شود. برای من نه. از آنجایی که من فیلم را در موقعیت خاصی بود که می دیدم.

تکرار می کنم که بنجامین باتن را در موقعیتی خاص می دیدم. تماشای آن برای من، درست چند روز بعد از پایان بیست و هفت سالگی ام، وقتی که بخاطر درگیری در یک پروژه ی بی مزد و منت ترجمه ی یک کتاب دانشگاهی شب ها تا صبح بیدار بودم و صبح ها می خوابیدم و در واقع درست مثل بنجامین روزم از شب شروع می شد، و وقتی که به طور خاص تمام این چند ساله ی اخیر را به طرزی دردآور شاهد پروسه ی عمیق و دردناک زوال آدم ها و چیزهایی که دوستشان داشته ام بوده ام چیزی بیشتر از لازم بود. امسال یعنی در نیمه ی بیست و هفت سالگی و درست روز پانزده مرداد یعنی سالمرگ پدرم من پشت شیشه های نشکن زمان ایستاده بودم و به آن مشت می کوبیدم. آنقدر کوبیده بودم که دست هایم خونی شده بودند. تماشای بنجامین باتن برای من که از پشت آن شیشه های بدون منفذ تمام بیست و هفت سالگی ام را پر از زوال زودرس وجنون آمیز هر چیز و همه چیز می دیدم، برای من که مدت ها بود حتا ناباورانه فهمیده بودم تن خودم هم زوال کوچکی است که بر گرده ی زوال بزرگتری می بالد، برای من که تمام سال های رفته ام پر از زوال های مدام و نفسگیر بود؛ زوال زیبایی مادر، حافظه ی مادربزرگ، جوانی عمو مسعود که قبل از درک لذت شانه ی دست هایش توی موهایم و قبل از مزه مزه کردن شادی داشتن هدیه هایش، مدادرنگی های سی و شش تایی، عروسک های کوکی و شکلات های کیندری که برایم می خرید، مرد، و بیشتر از اینها زوال آرام و آهسته ی پدری که تا زنده بود توی خواب هایم می مرد و حالا که مرده است توی خواب هایم زنده می شود تا باز بمیرد، دیدن فیلم پرونده ی عجیب بنجامین باتن بیشتر از لازم بود. در نیمه ی بیست و هفت سالگی من تصمیم گرفته بودم رو به زوال بایستم و پیش بروم و دیدن فیلم واقعن عجیب بنجامین باتن می شود گفت سیلی آرامبخشی بود که در این جور مواقع آدم هایی مثل من لازم دارند: چشم هایت را باز کن و تماشا کن؛ هیچ چیز در این دنیا نمی پاید.

Nothing lasts. تمام فیلم کما بیش سه ساعته ی ماجرای عجیب بنجامین باتن را بدون شک می شود در این یک جمله خلاصه کرد. در واقع گذر زمان و ناپایی تنها notion ایست که قصه ی فیلم حول آن می گردد. و با این همه نمی شود از اعجابی نگفت که تماشای آنچه فینچر با آن این نوشن را پیش برده و سرانجام درانداخته دچار آدم می کند. در جابجای فیلم گذر زمان و ناپایی هر چیز به شکلی چنان تکان دهنده حضور دارد که دستکم برای من نفس گیر است. کل قصه – که همچنان ممکن است یک فانتزی بامزه به نظر بیاید- اساسا گذر زمان، ناپایایی و مرگ را در پروسه ای چنان اعجاب آور و بدیع به رخ بیننده می کشاند که اندوه عمیق، ترس و احیانن تسلیمی ناگزیر را به دنبال دارد. شبیه این اندوه را من فقط وقت خواندن گیل گمش احساس کرده بودم. همه اینها این احتمال را که نویسنده موقع نوشتن این قصه فقط به فانتزی فکر کرده باشد بعید می نماید. انتخاب یک زندگی وارونه (مثل شب بیدار شدن و صبح خوابیدن من) عمیق ترین معناها را در خودش دارد. چه چیزی بیشتر از یک زندگی وارونه می تواند ملموس بودن و در عین حال جانکاهی گذر زمان و حتا اندوهباری اش را به بیننده نشان بدهد؟ آن هم وقتی که اغلب ما گمان می کنیم نوشن مرگ را می شناسیم. مردن پیرها را دیده ایم و حتا جوان ها را. و زمان ( لغت گذر را به کار نمی برم چون زمان اساسا ناپایاست و ایستایی ندارد و در واقع این اصطلاح یک مغلطه است) در ذهن ما از مفهوم ترسناکش تهی شده است. حتا اگر هزاران سال پیش یونانی ها ساتورنی نامیده باشندش که بچه های خود را می بلعد. به لطف پرونده ی عجیب بنجامین باتن اما این ساتورن داس به دست بعد از هزاران سال بار دیگر قدرت ترساننده و غم افزایش را باز می یابد. (شاهد مشخص این مدعا صحنه هایی از فیلم است که ساعت بزرگ رو به عقب می گردد و کشته های جنگ از خاک بر می خیزند.) اما به خود بنجامین بر گردیم. گورزادی که به گمان همه از مرگ می آید پیرمرد فرتوتی است که جهان برایش تازگی بچه گانه ای دارد و همین که رفته رفته جوان می شود در واقع با قدم های بزرگ تری به سمت مرگ می رود. خود این سیر معکوس به اندازه ی کافی غم انگیز هست؛ جوانتر شدنی که به سمت مرگ می رود، زیباتر شدنی که در منتها الیه خود نابودی را در انتظار دارد، جهانی که در بهار می بالد تا آخرالزمانی طومارش را در هم بپیچاند و هزاران تعبیر شاعرانه ی این دستی دیگر که چندان آنها را خوش ندارم. اما همانقدر که گذر زمان (به گفته ی خود بنجامین فقط در ظاهر:Only on the outside) و لااقل در ظاهر او چهره ی کریهی ندارد با زندگی اطراف او چنان می کند که ترسناک ترین وجه ماجرا و هم هنرمندانه ترین نمود گذر زمان و ناایستایی و عبور دردناک آدم ها را از کنار یکدیگر به تصویر می کشد: در سرتاسرفیلم آدم ها در حال عبور از هم اند. و تکان دهنده، دردناک و در عین حال زیبا این است که این آدم ها درست در یک زمان خاص، در یک لحظه و یک لمحه به هم می رسند و آنجا که این لمحه تمام می شود وتصویر فرو می ریزد، و آدم ها مثل دو سنگ آسمانی -هر کدام تحت تاثیر یک جاذبه (بخوانید سرنوشت)- از هم در می گذرند تراژیک ترین نقطه ی ماجراست. بنجامین از پیری به جوانی می رسد و دیزی از کودکی. آنها به مثابه ی دوعاشق در یک زمان به هم می آمیزند و بعد... از هم در می گذرند. و این درگذشتن را قصه ی فیلم و دیوید فینچرآنچنان استادانه به تصویرکشیده اند که برای تماشاگرچاره ای جز تکان خوردن باقی نمی ماند. یکی از تماشایی ترین صحنه های فیلم اتفاقن وقتی است که بنجامین جوان توی آیینه های سالن رقص دست در گردن دیزی جوان می اندازد و می گوید: می خواهم این لحظه را این طور که هستیم ببینم. انگار بخواهد بگوید: می خواهم این لحظه را نگه دارم. و بعد تصویر فرو می ریزد: فردا هر کسی در جای دیگری است. این معنی آن ناپایایی ایست که فیلم فینچر می خواهد نشان دهد. همان ناپایایی ای که من هم در شب تولد بیست و هفت سالگی ام وقتی درست مثل بنجامین توی آیینه نگاه می کردم به معنای آن فکر کردم.

شب تولدم یعنی چند روز قبل از اینکه ماجرای عجیب بنجامین باتن را ببینم درست بین ساعت شش و هفت، و وقتی که توی خانه منتظر رسیدن مهمان های جشن کوچکم بودم برای خودم یک جشن خصوصی ترتیب دادم. یعنی نیم ساعت تمام توی نیمه تاریکی جلوی آیینه با Here It Is ِِِ لئونارد کوئن رقصیدم. حالا که فکر می کنم به نظرم کار احمقانه ای می آید اما آن موقع تنها کاری بود که فکر می کردم برای نگه داشتن همه چیز می توانم انجام بدهم. توی یک دستم سیگار بود و یک دست دیگرم لیوان و همینطور بارها و بارها با May everyone live, and everyone die اش رقصیدم. یک جور رقص آیینی که آدم برای خدایی جبار می کند. مثلن برای ساتورن. بعد رفتم جلوی آینه به خودم نگاه کردم. گریه ام گرفته بود. همان وقت بود که در ناامیدی محض به خودم گفتم: می خواهم این لحظه را نگه دارم.

ماجرای عجیب بنجامین باتن فیلم زیبای واقعن عجیبی است. فیلمی که من آن را یک شب وقتی که کار ترجمه رو به تمام شدن بود بین ساعت سه تا شش صبح دیدم. وقتی تمام شد سپیده زده بود. با چشم های ریز شده از بی خوابی از پشت میز بلند شدم و قبل از اینکه بروم توی تختخواب پرده را کنار کشیدم. گل های توی محوطه بیدار شده بودند و سرمای دم صبح خودش را به شیشه ها می زد. پنجره را باز کردم و نفس کشیدم. گفتم: سلام امروز... و در همان حال داشتم با خودم می گفتم: اما شب من شروع شده است...

و حالا که فکر می کنم می بینم چقدر خوب است که اتفاقن آخرین فیلمی که قبل از ماجرای عجیب بنجامین باتن دیدم وزن آب بود. بنجامین در یکی از صحنه های فیلم می گوید: Nothing lasts و دیزی جوابش می دهد: But some things last اما نمی گوید آن چه چیزی است که پا برجاست. صحنه ی آخر وزن آب را من خیلی دوست دارم. جایی که شون پن از پشت هاله ی دود با آن صدای رگه دار می خواند:

Though they sink through the sea.., they shall rise again…Though lovers be lost.., love shall not.

: گرچه آنها در دریا غرق می شوند؛ دوباره برخواهند خاست...اگرچه عشاق گم می شوند اما؛ عشق همیشه پابرجاست...

درخت اقاقیا نتوانست

nevisar — Thu, 05 Feb 2009 19:41:18 GMT

درخت اقاقیا نتوانست

تشنگی اش را نگهدارد

مثل باران ریخت بر سرم پاییز

پیش از آنکه عروس باشم.

از ماهیت خونی ام بی خبر بودم

کیف خالی بزرگی روی شانه ای از خون

بزرگ شد

خشک شد

با من بود

کیف خالی بزرگی روی شانه ای از خون.

با من عروس شد

پر از خوشه های اقاقیا پاییز.

nevisar — Mon, 12 Jan 2009 11:33:18 GMT

دوباره خوابش را دیدم. با همان چشم های درشت درخشان و همان لب های تراش خورده ی زیبا. طعم بوسیدنش هنوز یادم هست. سرم را گذاشتم روی سینه اش و سه بار بلند بو کردم. خندید و گفت: چرا بو می کنی بابا؟ آنوقت نشستم جلوی پایش. زانو زدم پای کارتن اثاثیه ای که معلوم نبود باز کرده بودم یا می بستم. خودم را دیدم که سه تا قطره ی درشت اشک از نوک مژه اش چکید پایین. اول جمع شد و بعد سر خورد روی تیزی مژه و بعد چکید پایین. درست سه تا. انگار بخواهد بگوید که: برای اینکه تو مردی. خیلی وقت است. هیچ وقت دلم نیامد به ات بگویم.

پنجره های ایرانی

nevisar — Wed, 03 Dec 2008 10:18:18 GMT

پنجره های ایرانی

به حسین خدنگ

اینکه دقیقن کی همه چیز را ول کردم و رفتم توی نخ پنجره یادم نیست. در حقیقت درستش این است که فکرش یا چه می دانم اشتیاقش همیشه با من بوده. این اشتیاق مثل اشتیاق به چیزهای دیگر نبود. یعنی توی این مورد خاص علاقه به داشتن نبود. بیشترعلاقه به تماشا بود. درست است که وقتی یکهو به فکرش افتادم یعنی تصویر آن پنجره ی معرق- فقط یک پنجره ی خالی معرق بود با شیشه های روشن رنگارنگ- وسط آن همه خرت و پرتی که همیشه ی خدا روی پرده ای توی مغزم در حال عرض اندامند شعله کشید آن قاب معرق گل و مرغ را خریدم اما همان موقع هم می دانستم این اشتیاق طوری است که با هیچ خریدنی درمان نمی شود.

این دفعه خیال کردم هوس یک قاب گل و مرغ کرده ام. آن موقع تا دلت بخواهد از این چیزها جمع کرده بودم. هنوز خانه بوی تازگی جهیزیه ی نوعروس را داشت که شروع کردم به پر کردنش با جعبه های خاتم کاری، پارچه های قلم کار، لاله های عتیقه، و این آخری ها هم انواع واقسام مهره های سنگی و شیشه. در واقع هر چیزی که به این فکرم می انداخت به جایی ربط دارد. همه را هم از مغازه ی تک افتاده ی کوچکی می خریدم نرسیده به چهار راه ولیعصر که خودم کشف کرده بودم. اوایل هم خیال می کردم خریدنشان برای قشنگی است. حالا که فکر می کنم علی هم حتمن همین فکر را می کرد که زیادی بهم ایراد نمی گرفت. بعد ها فهمیدم علاقه ام به این اشیاء بیشتر رفع یک جور نیاز است. شاید هم بخاطر ماموریت های علی بود و تنهایی های طولانی ام در طول هفته. این تنهایی از آن تنهایی ها بود که آدم هم بهش نیاز دارد هم درعین حال سر کردنش برایش غیر قابل تحمل است. یعنی برای سرکردنش حتمن احتیاج به یک جور دلمشغولی خیلی خیلی خاص و شخصی هست. دلمشغولی من پیاده روی بود. پیاده روی های هر روزه ی طولانی. حتا روزهای سرد و طوسی ِاواخر پاییز تا اسفندماه که باران آب جوهای تهران را می آورد بالا و کثافت پیاده روهای سرد را می گرفت سوز و سرما که جای خود دارد برف و بوران هم امکان نداشت بتواند جلوی پیاده روی های من را بگیرد. از کریمخان تا چهارراه ولیعصراز چهارراه تا میدان انقلاب. این مال وقتی بود که کلاس داشتم اما روزهای عادی هم گاهی همین راه را می رفتم. چرخ خرید را برمی داشتم و راه می افتادم. اگر هم هوا خوب بود هوس می کردم بروم تا ته بلوار و نیم ساعتی بنشینم روی نیمکت های چوبی زیر درخت های کاج چهار فصل پارک لاله. بهانه ام خرید بود اما جز یک کیسه کلم بروکلی یا مثلن سس سویا، باقالی پخته و هر چیز به درد نخور دیگری که انقدر توی یخچال می ماند تا خراب می شد چیز دیگری نمی خریدم. دنبال هیچ چیز خاصی نبودم اما گاهی جوری احساس می کردم پی چیزی هستم که پیدایش نکرده ام که واقعن به سرم می زد خیابان هیولایی ِ ولیعصر را بگیرم و بروم بالا. آن مغازه را هم همینطوری پیدا کردم. در واقع برای من که معمولن به اطرافم بی توجهم پیدا کردن آنجا در حکم کشف بود. کشفی به اندازه ی یک پنجره. پنجره ی کوچک یک مغازه که بیشتر یک جور معدن عتیقه به نظر می آمد. جایی که بیشتر از هر جا حتا ذهن من اشیا روی هم تلنبار شده بودند. بدون نظم آزاردهنده ای که معمول فروشگاه های شیک امروزی است. آن موقع شاید همین جلبم کرد. شاید هم پیرمرد فروشنده که از بالای عینکی که تا نوک بینی تیر کشیده اش سر خورده بود آدم را برو بر تماشا می کرد. به هر حال مغازه که همین پیرمرد فروشنده یا آدم دیگری که قبل از او صاحب آنجا بوده روی سردرش نوشته بود "پنجره ی ایرانی" شد پاتق دائم من. وقت هایی هم که پولم ته کشیده بود می ایستادم توی پیاده رو جلوی آن ویترین پر از خرت و پرت عتیقه و تماشا می کردم. کوسن های دست دوز، لاله شمعدانی های کوچک رومیزی، یک جعبه آرایش آینه کاری شده که توی درش نقش یک سوار مینیاتوری داشت و این آخری قاب گل و مرغ را ازآنجا خریدم. بهتر بگویم از آن پاتق تنفس در میان اشیاء غریبه. حقیقتش همین بود. در واقع تمام این اشیا به طرزعجیبی با من، با خود ِخود زندگی من غریبه بودند. شاید به خاطر همین بود که با دیدنشان احساس آشنایی می کردم. کسانی هم که توی این مدت می آمدند خانه ی ما همین را می گفتند. حالت قیافه و رفتارشان جوری بود انگار آمده اند بازدید نمایشگاه. نمایشگاهی که از راهرو شروع می شد و دامنه ی گستردگی اش حتا می رسید به اتاق خواب و آشپزخانه. برای هر کسی هم دیدنش انقدر جالب بود که خطر فضول جلوه کردن را بپذیرد. مطمئنم برای همه جالب بود. اما برای من نه. برای من بعد از مدتی که دیگر تمام در و دیوار، قفسه های کتابخانه و حتا رویه های مبل ها را پر کرده بودم از سینی های مسی حجاری شده، مهره های رنگی توی قاب شیشه، پرده های قلم کار و جاجیم و ترمه وجود این اشیاء و تنفس در میانشان نه تنها جالب که واجب بود. قسمتی از زندگی و بیشتر از هر چیزی - دیگر حتا بیشتر از بودن علی- لازم.

پنجره را موقعی دیدم که یک لحظه چشم هایم را بسته بودم تا روی محاسبات مربوط به پول توی کیفم و صندوقچه ی گل میخ داری که پیرمرد فروشنده تازه آورده بود (هیچ وقت به این فکر نمی کردم که آنها را از کجا می آورد. برای من همه ی آنها از یک جای دور می آمدند. یک جای خیلی دور.) تمرکز کنم. بعد پنجره شعله کشید و تمرکزم نصفه نیمه ماند. مجبور شدم به جای صندوقچه اولین چیزی را که به نظرم شبیه آن کنده کاری های معرق می آمد بردارم. اینطوری شد که آن قاب گل و مرغ معرق را خریدم و آوردم خانه. علی قرار نبود به این زودی بیاید بنابراین نمی توانستم از شوقی که نگاه کردن به آن پرنده ی ساکت پلی استر شده و شهودی که بهم دست داده بود با کسی حرف بزنم. نمی دانم چه ربطی به پنجره داشت. شاید دوست داشتم ربطش بدهم به این خاطر که بالاخره گل و مرغ چیزی بود که می توانستم بگویم حالا جزئی از کلکسیونم است. پنجره را که نمی توانستم بخرم. آن هم آن پنجره ای که اگر می خواستم با خودم رو راست باشم فقط قسمتی از یک شهود بود. گل و مرغ را توی خیالم جایگزینش کردم و مثل هر چیز دیگری که فکر می کردم به خاطر ربط شان با چیزهایی دور خریده ام ربطش دادم به پنجره ای که مثلن در شهود من در سال هایی دور دختری قجر از آن مرغی را که روی گلی می خوانده تماشا کرده. همین آرامم کرد. در واقع انگار من در حصار این اشیاء با ربط شان به چیزهایی که به نظر مستحکم و آرام می آمد مثل ساکن کشتی نه چندان مطمئنی بودم که می دانست لنگری بزرگ - و شاید زنگار بسته- به شب بندری پر از نورهای نارنجی و هیاهوهای شاد پیوندش داده. شب ها که دراز می کشیدم روی کاناپه و سرم رامی گذاشتم روی یکی از همان کوسن ها به همین فکر می کردم. به این که چه تصویر قشنگی بود. شب. آن هم توی بندری که خانه هایش ردیف به ردیف با پنجره هایی رو به دریا ساخته شده باشند.

علی که می آمد با همه ی خستگی به تصویرسازی ها و روده درازی هایم گوش می داد. این اواخر چیزهایی را که حتمن باید بهش می گفتم می نوشتم که یادم نرود. روی این کاغذهای برچسبی رنگی می نوشتم و اگر هم تصادفن روز آمدنش کلاس داشتم می چسباندمشان روی آینه. گاهی ده دوازده تا کاغذ رنگی برچسبی بغل هم ردیف می شد. می دانستم که حتمن می خواندشان. گاهی حتا چیزی هم پایینشان برایم می نوشت. بعد می گرفت می خوابید. فکر کردم نکند شهود پنجره به بودن او مربوط باشد. روزهایی که او بود از ده قدمی خانه پنجره را نگاه می کردم. روشن که بود بیدار شده بود و منتظرم بود. تاریک که بود حتمن یک چیزی خورده بود و دیگر تا صبح بیدار نمی شد. اما به هر حال همیشه می دانستم که برچسب هایم را خوانده، کانال های تلویزیون را زیر و روکرده، روی آینه با رژ لب یکی از آن جمله های عاشقانه اش را برایم نوشته و بدون اینکه حتا دستش بخورد به اشیاء محبوب من که عمدن می گذاشتم جلو چشم پشت پنجره ی تاریک اتاق خواب گرفته خوابیده.

دیگر تمام شب ها را به همین تصویر پنجره فکر می کردم. توی تاریکی دراز می کشیدم و همینطور که زل زده بودم به مثلث نارنجی نور که ازچراغ برق توی کوچه می افتاد روی سقف فکر می کردم چه ربطی می تواند باشد بین ذهنیت من و یک پنجره ی مشتعل. هر از گاهی صدای قرقر آب توی لوله های شوفاژ می آمد. آذر ماه بود و هوا طوری شده بود که انگلیسی های می گویند چیلی وسوئدی ها کیلیگ. یکی از همان شب ها بود که یاد عید نوئل افتادم. سال هایی که توی سوئد درس می خواندم یادم است سوئدی ها شب عید نوئل یک فرشته ی برقی آویزان می کردند پشت پنجره هایشان. با ماشین که از جاده های محصور در جنگل کاج می گذشتی از زیر سقف های شیروانی قرمز انگار هزار تا فرشته ی کوچک رقصنده با بال های باز توی نور تاب می خوردند و دست تکان می دادند. خیال می کردم وقتی که برگردم ایران حتمن یکی از اینها با خودم می آورم وهر جا که زندگی کنم آویزان می کنم پشت پنجره. بالاخره هم نفهمیدم چرا نیاوردم. در حقیقت هیچ وقت حتا نتوانستم یکی از آنها را از نزدیک ببینم. توی آن شب های سرد که بورانش موقتن در کریسمس قطع می شد از تماشای آن ها پشت پنجره یک جور آرامش عمیق به آدم دست می داد. فقط می توانستی به نور و سکونی که پشت پنجره ها بود فکر کنی اما نمی توانستی تصور کنی مال خودت باشند. انگار که این آرامش متعلق بود به همان بازمانده های بلوند و بلند قد وایکینگ ها. کسی نمی داند یک فرشته ی برقی رقصنده پشت یک پنجره ی ایرانی آن هم در شبی که نوئل نیست چه معنی ای می تواند داشته باشد. شاید برای همین بود که هیچ وقت یکی از آنها را با خودم نیاوردم. شاید خیال می کردم یک فرشته ی خشک و خالی، بدون تاریکی جنگل درشب های عید نوئل و بدون آن مردها و زن های بلوندی که توی نور شمع می نشستند پای کاج ها و هدیه هایشان را باز می کردند مسخره به نظر می آید. اگر آن فرشته را می خواستی باید پنجره را هم قبول می کردی. و تمام متعلقاتش را. نه این که توی طبقه ی چهارم یک پانسیون یک اتاقه زندگی کنی با نیم پنجره ی چوبی اش توی سقف و بهترین دوستت هم پیرمرد داگ واکری باشد که سگ زرد کوچکش را همیشه حتا توی روزهای بورانی می آورد بیرون و توی حاشیه ی پارک زیر ردیف بلوط های یخزده می گرداند. دوست داشت برای بچه های پانسیون دست تکان بدهد. حتا برای کله سیاه ها. دوره ی نامزدی که با علی می نشستیم توی پارک لاله زیاد یادش می افتادم. شاید به خاطر پیرمرد لاغری که با کتری سیارش چای می فروخت و با این که کتری اش هیچ شباهتی به سگ زرد نداشت خودش به داگ واکری که از زور تنهایی برای دانشجوهای کله سیاه دست تکان بدهد آره.

بعد از مدتی که فکر گل و مرغ و معرق و پنجره داشت بی خوابم می کرد دیگرقاب گل و مرغ را نمی گذاشتم روی دیوار بالای کاناپه. گذاشتمش روی پاتختی اتاق خواب. مطمئن هم بودم اینجوری همان روز اول آمدن می بیندش. بعد می نشستیم و باهم حسابی درباره ی همه ی این چیزها حرف می زدیم. شاید هم اصلن یک بار هم که شده برنامه مان با هم جور می شد و یک ساعتی به یاد آن روزها می نشستیم زیر کاج های چهار فصل پارک لاله. شاید چای هم می خوردیم. بعد من از همه چیز تعریف می کردم و حرف را می کشیدم به چیزهایی که تازه خریده بودم و بعد به پنجره. به این که یک پنجره ی مشتعل بود. گل های معرقی داشت مثل لوتوس های هخامنشی کنده کاری شده. و از توی این گل ها نور می تابید. یک نور عجیب. نوری که مطمئن بودم جایی دیدمش اما نه توی سوئد. تمام بچگی من توی خانه ی بزرگ حیاط داری گذشته بود که قدیمی نبود اما پنجره های سفید ی داشت با جام های کوچک زیادی به شکل مستطیل توی هر لنگه. و غروب های زمستان که از مدرسه می آمدم نور سفید مهتابی های خانه جوری از این جام ها می ریخت بیرون و می افتاد روی موزاییک های شکسته ی لب باغچه که اگر زور گرسنگی نبود ترجیح می دادم همانجا با کیف روی کولم لم بدهم روی هره و زل بزنم به جام های پنجره. می دانستم خانه خراب شده با این همه بارها دلم خواسته بود بروم ببینمش. سرم را بگذارم لبه ی هره و از توی پنجره نوری را که سال ها تویش در بوی قرمه سبزی و عطر پارچه های خامه دوزی شده بزرگ شده بودم تماشا کنم. شهود پنجره دیگر حتمن به این یکی ربط داشت. حتا عود و شمع های عطری ای که می خریدم به عطر پارچه های خامه دوزی شده. فقط مانده بود نور. وقتی که از مدرسه می آمدم بود و حتا توی سوئد هم بود. گیرم از پنجره های روشن وایکینگ های متمدن شده. ولی حالا توی خانه ای که پر بود از خامه دوزی و عطر و مهره و آینه و شیشه...

...

یکی از همان شب ها که علی هنوز نیامده بود (و اگر هم می آمد مطمئنم هیچ متعجب نمی شد) بعد از برگشتن از یک کلاس خسته کننده برای اولین بار به قصد تماشا چند قدم بلند از نرده های محوطه رفتم دور و زل زدم به پنجره های خانه. به این فکر افتاده بودم که هیچ وقت برای تماشا نگاهشان نکرده ام. دو تا پنجره ی مستطیلی ساده بودند بدون هیچ گل چهار پر غرق در نور یا لوتوس های کنده کاری شده با شیشه های نیمه رفلکس که تاریک بود و نور چراغ برق توی کوچه هم طبق معمول مثل یک مثلث پهن شکسته بود توی شیشه. اولش فکر کردم هنوز نیامده. یا آمده و قبل از رسیدن من خوابش برده. بعد رفتم بالا و همه شان را جمع کردم. هم گل و مرغ هم همه ی آن اشیاء غربیه. موقعی هم که می گذاشتمشان توی انباری ته راهرو فقط به پیرمرد صاحب مغازه فکر می کردم. به این که چقدر شبیه پیرمرد داگ واکر بود. باسگ زردی به اندازه ی یک مغازه. به این که کاش می شد همه ی اینها را برایش پس می فرستادم. هر چند دیگر خرید کردن را کنار گذاشتم. پیاده روی هایم را محدود کردم به دور و بر خانه. گاهی هم تنهایی می رفتم تا ته بلوار و مدتی می نشستم روی همان نیمکت های چوبی زیر همان کاج ها و بعد هم برمی گشتم خانه. مدتی که گذشت همین کار را هم نمی کردم. فهمیدم دیگر فقط می روم بیرون که هر از گاهی بایستم جلوی یک ساختمان خیلی روشن و بدون هیچ دلیل خاصی بروم توی نخ یک پنجره.

تهران- آذرماه ۱۳۸۷