در زخم ام پنهان شده ام. مردم زخم ها را نمی بینند

به این عادت دارند

که در لخته ای نادیدنی نفس بکشی

بگذری از کنارشان با هجوم کلاغ ها

موهوم دیگری باشی.

فهمیدنش احساسی نگفتنی دارد

می توانم بخندم راه بروم زیر پای آدم ها

بغلتم زندگی دیگری باشم.

آنها زخم ها را نمی بینند.

کسی نمی داند بوی زُخمی که در سرم است

اینطور دیوانه ام کرده

یا بی تفاوتی نگاه آدم ها

شاید هم مخلوطی از هر دوی اینها

شاید همین که زخم ها را نمی بینند

به این عادت دارند.