دنیا منو ناامید می‌کنه. و تو امیدوار.

دزدیده چون جان می‌روی،

اندر میانِ جان ِ من. 

حوصله‌ی کاسه سفالی‌م لبریز ِشیر گرمی چنان سفید، رها شده رو رُف ِ روشن عمارتی نورگیر، به شهر ِ بی فصل، بی زمان، بی جنگ، بی غارت، بی تاریخ، بی دینی، بی جغرافیا...

 خداوند شبان ِ من است.  

چون تو روشنی،

همه‌ی ظلمات روشن است.

                                                                                         معارف- بهاءِ ولد

فقط تو اِندیوروی من باش. منو ببر به جاده هایی که قبلا یه بار رفتیم. بدون اینکه حالا هیچ کدوممون یادمون بیاد.

Enduro دیگه دوست نداره از هیچ ماشینی جلو بزنه. دلش می‌خواد بخاری ماشینو زیاد کنه، یقه سفید اسکیشو تا روی چونه بالا بده، و تا آخر عمر درحالی که برای ماشینای کوچیک رنگی که از کنارش رد می شن دست تکون می‌ده، گوش بسپاره به صدای سرخوردن چرخ رو سفیدی برف جاده‌ها...

اونوقت گوگو به شفرد گفت: بیا بغلم عزیزکم. دنیا جای قشنگ‌تری می‌شد اگه همه‌ی آدما می‌تونستن صدای قلب همدیگرو بشنون.

تو یکی از طبقه‌های یه آپارتمان بلند تو تهران یه پرنده هست که روزی هَف بار به عشق ِ تو می‌خونه.

 درخت ِ پیر

آرام آرام

در آسمان حل شد.

نشسته باشی رو سقف آخرین خونه‌ی یوش و  بادُ تماشا کنی که چطور صدای کف زدن برگای درخت تبریزی رو  با خودش به دره های مجاور می‌بره...

آنلی پشت پنجره‌های مشبک ایرانی لبخند زد. مه از قله‌های یوش پایین آمد و آرام، شانه‌هایش را پوشاند.

بعد از تحریر: ولی لبخندم را نپوشاند. چون تو شادمانی ِمنی.

۱

کوچه‌ی ما سرپایینی‌ای بود

که به خیابانی عجیب می‌ریخت:

خانه‌ی معشوق در دلتای رود.

۲

کراواتت را با رنگ ِ چشم‌هایت سِت کن

باد که بیاید از تمامی منظره‌ها

هیچ‌چیز به جز رنگ باقی نخواهد بود.

و بارون و باد و بهار از رو شونه‌های هردوشون رد شد. و از رو گلبرگای پِرپِری گلای داوودی.

از همه‌ی خوابام اونیو بیشتر دوست دارم که تهش یه صدای سفید همینطوری از اون بالا می‌گه: بیا، در بازه!

آه ای خداوند جان فاخته‌ی خود را به جانور وحشی مسپار...

 ...Like a terrible fish     

سرتو تکیه بدی به صندلی و یه نسیم سرد از روبه رو بخوره تو صورتت. آفتاب اول صبح زمستون باشه و گُله به گُله برفی که معلوم نیست مال آخر اسفنده یا اول دی دو طرف جاده. از صندلی پشتی یه نفر انگشتاشو بذاره رو بناگوشت و همینطوری هی نوازش کنه. بگه:

خوب خوابیدی عزیزم؟

بگی: خواب بدی دیدم. نه سال بود.

بگه: یه کم جلوتر که بریم دو طرف جاده همش پر گَوَنه. آفتاب مستقیم می‌تابه و این ضبط جی وی سی قدیمی شروع می‌کنه راست‌پنجگاه خوندن: ای نفس ِ قدس ِ تو احیای من...

همینطوری بخونه و نوازش کنه. تو دوباره خوابت ببره و هیچ‌وقت نفهمی کی راننده ی ماشینه و کی پشت سرت نشسته. فقط انگشت‌های اون که رو فرمون ضرب گرفته با انگشت‌های اون که رو بناگوشته هر دوتاش یه بوی غریبی مثل بوی توتون کاپتان بلک بده...

پشت پلکات همه چی سفید باشه. مثل برف. مثل برفِ دو طرف جاده.

1

ابر ِ پالتویت

هر دوتایمان را پوشاند:

بارانی باستانی آمد.

2

ابر ِ پالتویت

هر دوتایمان را پوشاند:

از آنجا که قبلن یک بار گم‌شده بودیم

هیچ کس در ابر دنبالمان نیامد.

3

ابر ِ پالتویت

هر دوتایمان را پوشاند،

کراواتت را با رنگ چشم‌هایت سِت کن

شهر تاریک است در ابر  ِبرف‌آلود

فانوس‌ها و رودخانه ای آبی، آبی، آبی می‌خواهم.

گفته بود: من اون رگه ی طلای وسطشو می‌خوام.

...

...

مدتی است از پشت شیشه ی نورگیر خانه صدای پرنده می‌آید. نور از خرابه ی شانه‌هایم رد می‌شود و، همانجا روی کاشی آبی می‌ماند...

:Tasks

.Shape, trim, face and cut marble or stone preparatory to setting

گفت: یه قصه برام بگو.

گفتم: چی؟

گفت: یه قصه برام بگو.

برایش قصه ی ساداکو را گفتم: همون دختر دوازده ساله ی ژاپنی که تو هیروشیما به دنیا اومد. وقتی دوازده سالش بود تو یه مسابقه ی دو زخمی شد و خاک آلوده به رادیو اکتیو رفت تو خونش. دوستاش تشویقش کردن هزارتا درنای کاغذی درس کنه. یه افسانه ی ژاپنی هست که می‌گه اگه کسی هزارتا درنای کاغذی درس کنه یکی از آرزوهاش برآورده می‌شه. اونم آرزو کرد زنده بمونه. اما فقط تونست ۶۴۶ تا درنا بسازه. بعدشم مرد.

گفت: یا علی!

فقط گفت یا علی. من قیافه اش را ندیدم. توی یک جای تاریک بودم که از پنجره ی باریک نزدیک سقفش نور می‌آمد. نور روی شانه‌هایم بود. ایستاد. مکث کرد. بعد آرام و شمرده گفت: خوب. حالا یه قصه ی تازه بگو.

فصل ایوب کتاب مقدس را تا به حال دوبار خوانده ای. بار اول با خشم و اندوه؛ بار دوم با آمیزه ای ازبهت و احترام. بخوان. یک بار دیگر بخوان. و این بار با عشق...

چمدانم را مثل همیشه بسته بودم. طوسی ِ روشن بود. معهود شده بود بروم دیدن مردی که همه ی مردهای زندگیم بود. دیر شده بود اما منتظرم می ماند. عینکش همان دسته فلزی قدیمی. نصف تنش چاق و نصف تنش لاغر. و سبزه ی یک دست. رفتم. تا چشمش به من افتاد  پرسید: پولو آوردی؟ گفتم: آره.

گفت: فردا دارم می رم.

گفتم: می دونستم.

برگشتم. فقط نمی دانستم چر ا چمدانم را برده بودم.

و گفت: هر كه خداي را شناخت غرقه گشت به درياي اندوه و شادي.

                                                       تذكرة الاوليا- ذكر سهل بن عبدالله تستري

اگر در پنج سالگی، سوار بر شورلتی شکلاتی رنگ که همیشه ی خدا فقط چند قدم از بمب های صدام جلوتر بوده، از لرستان به تهران و از تهران به کرمان سفر کرده باشی حتمن باید گذرت به باغ شاه نعمت الله ولی ِ ماهان افتاده باشد. حتمن با دامن چین دار زیر درخت های بید بزرگش رقصیده ای. حتمن عکس خودت را توی حوض پله پله ای که فواره های گل سرخ دارد دیده ای که خوب می چرخد. عکس او را هم. که حتمن دست زیر چانه از توی آب رقصت را زیر بیدهای باغ تماشا کرده. بعد دستش را از زیر چانه برداشته و با طمأنینه برای محررش خوانده: بنویس... ما خاک ِ راه را به نظر کیمیا کنیم...

اگر در پنج سالگی، کتاب فارسی کلاس اول زیر بغلت، سوار بر شورلتی شکلاتی رنگ که همیشه ی خدا فقط چند قدم از بمب های صدام جلوتر بوده، از صف دراز پمپ بنزین و باربندهای پر از اثاث و صداهای آژیر خطر رد شده باشی، کمی، فقط کمی جلوتر ساختمانی را دیده ای یک طبقه و پریده رنگ که سقف شیروانی و پرچم ایران دارد. این ساختمان تابلویی داشت که فقط یک کلمه را می شد رویش خواند: مدرسه. اگر کتاب فارسی کلاس اولت را خوب ورق زده باشی عکس این ساختمان را دیده ای که تویش کشیده اند تا همیشه یادمان باشد مدرسه چه جور جایی است. خودش را اما، وقتی فقط چند قدم جلوتر از بمب های صدام ازش رد می شدی و می گذشتی برای همیشه تعطیل کرده بودند. ساختمانی همیشه تعطیل. با پناهگاه های تاریک و، با نیمکت های چهارنفره اش.

رفتم. نور مهتابی ها مثل همیشه از جام های کوچک پنجره ی سفید بیرون می زد. در زدم گفتم: ببخشید. من دختر صاحب خانه تان هستم. می شود یک نگاهی به توی خانه بیاندازم؟

زن چپ چپ نگاهم کرد. همینطوری چپ چپ نگاهم کرد. گفتم: ببخشید. همیشه اشتباهی می آیم...

خنده دار است. بیست و هشت سالم شده و هنوز هم ذهنم درگیر آن پرسش بنیادین گیل گمشی است که در ده سالگی درگیرآن بودم: چرا آدم ها می میرند؟

هیچ جوابی نیست. صدای سکوت را می شنوم. و یک صدای دیگر: صدای پای گیل گمش را، که با آهنگی منظم به سمت بارگاه اوته نه پیش تیم ِ دوردست، در شن های ظلمات فرو می رود و بیرون می آید...